جنایتی نبود که ج ا مرتکب نشده باشد. داستانهای تکاندهنده هولوکاست هم رویش. فکر میکردم، همه اینها، همه شرارت بشر را بیان میکنند.
تا اینکه رگههای تازهای از شرارت، همدستی و ایجاد رضایت برای جنایت، با «تحلیلگران» و توجیهکنندگان «بیشرفی» از دل ایران اینترنشنال آغاز به نمایش کرد. فعالیتی که حالا به آستانه مسؤولیت کیفری رسیده است.
چطور میشه این سازمان و شبکه و خبرنگاران و عوامل ارشدش رو بهعنوان همدست علنی و زمینهساز جنایت جنگی و خیانت به کشور خود به محاکمه کشید؟ حقوقدانان؟
تحریک مستقیم و علنی به کشتار، نفرتپراکنیِ متصل به عملیات جنایی، یا ایفای نقش آگاهانه در سازوکار جنایت قابل پیگرد است.
نمونه کلاسیک، یولیوس اشترايخر در دادگاه نورنبرگ است. او ناشر هفتهنامه Der Stürmer بود. دادگاه تصریح کرد که تحریک او به قتل و نابودی یهودیان، آن هم در زمانی که کشتارها عملا در جریان بود، «آزار و اذیت» و «جنایت علیه بشریت» محسوب میشود.
نمونه بسیار روشنتر و مدرنتر، پرونده رسانهای رواندا در دادگاه کیفری بینالمللی برای رواندا (ICTR) است. در این پرونده، فردینان ناهیمانا، ژان-بوسکو بارایاگیزا و حسن نگزه بهخاطر نقششان در رادیوی RTLM و نشریه Kangura محکوم شدند؛ دادگاه آنان را در ارتباط با نسلکشی، تحریک به نسلکشی، توطئه، و نیز برخی جرائم علیه بشریت مجرم شناخت.
دست کم نگذاریم بیدغدغه محاکمه شدن ادامه دهند!