اپوزیسیون ایرانی، چه داخل چه خارج، اغلب از رنج، بیاعتمادی، خودمرکزبینی سیاسی، خاطره شکست، و میل به حذف، به جایی رسیده که دشمن مشترک را میبیند اما ظرفیت ساختن افق مشترک، زبان مشترک، و سازوکار مشترک را ندارد.
اپوزیسیون بیشتر واکنش نشان میدهد تا نهاد بسازد؛
بیشتر مرزبندی هویتی میکند تا ائتلاف عملی؛
و بیشتر درگیر اثبات حقانیت خود است تا افزایش ظرفیت پیروزی جمعی.