اپوزیسیونی که نتواند به جنگ یک نه محکم بگوید، نه به سود دموکراسی است و نه ملی و نه مردمی. یک پرفورمنس محض است. و در بهترین حالت چشم امیدش به یک یا همه عوامل جنگ و نه به عاملیت خود یا مردمش یا شهروندان جهان.
کسی که تنها عامل جنگ را جمهوری اسلامی اعلام میکند، دست و پا یا شرفش جایی گیر یا در گروگان است.
جمعی که درباره «نه گفتن» به «این جنگ»، «امروز»، نیازمند شور و مشورت یا رایگیری باشد، عملا بر ضد امکان تحقق دموکراسی گام برداشته است.