Zelfdiscontinuïteit als barrière voor identiteits- en gedragsverandering: Bewijs uit stoppen met roken

SAMENVATTING Uitgebreid onderzoek heeft aangetoond dat weerstand tegen gedragsverandering vaak wordt aangestuurd door het omgaan met zelfgerelateerde bedreigingen, die traditioneel worden geconceptualiseerd als bedreigingen voor het zelfrespect. Het huidige onderzoek biedt een nieuw perspectief door gedragsverandering te onderzoeken als een bedreiging voor zelfcontinuïteit (d.w.z. de waargenomen stabiliteit van iemands zelfbeeld in de tijd). Meer specifiek hebben we de hypothese getoetst dat waargenomen zelfdiscontinuïteit de motivatie tot verandering en zelfgerapporteerde gedragsverandering ondermijnt door eerdere zelfidentiteiten te versterken en de vorming van nieuwe te belemmeren. Deze hypothese werd getoetst in vier onderzoeken naar rookgedrag, met gebruik van statistisch goed onderbouwde steekproeven van regelmatige rokers ( N Total = 1936). Onderzoeken 1 en 2 boden correlationele en longitudinale ondersteuning voor het veronderstelde indirecte effect. Onderzoeken 3 en 4 maakten gebruik van experimentele manipulaties om de waargenomen zelfcontinuïteit te versterken, wat de identiteit als ex-roker en op zijn beurt de betrokkenheid bij stopgedragingen verhoogde. Deze bevindingen benadrukken dat weerstand tegen verandering niet alleen geworteld is in de behoefte om een positief zelfbeeld te behouden, maar ook in de motivatie om een stabiel zelfgevoel te behouden.